Archief maandmotto’s 2012 “If wishes were horses would beggars ride?”(juli 2012) If wishes were horses beggars would ride is een oud engelse spreekwoord, ook onderdeel van een kinderversje If wishes were horses then beggars would ride, If turnips were swords I'd have one by my side. If 'ifs' and hands were pots and pans There would be no work for tinkers hands! Het heeft als moraal dat het zinloos is om stil te staan bij wat er zou gebeuren "als......." Veel mensen hebben zich dit zo goed eigen gemaakt dat in coaching de vraag “wat zou je doen als........” juist weer verrassende antwoorden oplevert. Het stilstaan bij wat er zou gebeuren als.... .kan je (weer) in contact brengen met uit beeld geraakte dromen, opgeborgen angsten en verstopte wensen. “Een theorie is altijd waar.”(juni 2012) De theorie is waar, maar de theorie is niet gelijk aan de werkelijkheid.  “Ik hou van mij.”(mei 2012) Dit is de titel van een prachtig liedje van Harry Jekkers met dezelfde strekking als het, in de transactionele analyse zo belangrijke, script “ik ben oké, jij bent oké”. Thomas Harris schreef er in 1967 al een boek over dat nog steeds actueel is. Het liedje van Harry Jekkers helpt het je te onthouden....voor als je het soms even vergeet. Luister maar !!  “Weerstand is onbegrepen intelligentie.”(april 2012) Weerstand tegen jouw plan ervaar je vaak als verzet tegen jou. Eigenlijk dicht je de ander intenties toe.   Hiermee werp je een tweetal rookgordijnen op.   Ten eerste: Je begint te kijken naar de ander, die dicht je de rol van actor toe en dat jij ook iets deed verdwijnt uit beeld (zie ook de 3e axioma van  Paul Watzlawick).  Ten tweede: Je dicht de ander intenties toe. Psychologisch onderzoek wijst daarbij uit we automatisch conclusie trekken over de persoonlijkheid  op grond van het gedrag wat we waarnemen (zie ook attributie theorie).  Als je weerstand ontmoet kan zelfreflectie helpen. Wat is jou rol in het ontstaan, van wat jij als weerstand labelt...en is het label weerstand wel  terecht, is het niet gewoon een hele goede en gerechtvaardigde reactie?  Ik zal dit concreet maken aan de hand van een tweetal actuele voorbeelden  Voorbeeld 1: Ik ben jonge paard dat deze maand bij ons is gekomen en nog geen drie jaar is aan het leren voetjes geven, zodat ik de hoeven kan schoonmaken en als voorbereiding op de omgang met de hoefsmid. Ze lijkt het allemaal prima te vinden als ik een been oppak...en toch ...het  gaat daarna snel mis...gaat ze opeens enorm hangen. En dit gebeurde een paar keer achter elkaar. Mijn eerste reflex was dit te labelen als weerstand, maar juist omdat ze zo makkelijk haar been geeft verbaasde me deze reactie. Gelukkig maar  dat ik vooral verbaast was, daardoor ging is nog eens goed kijken wat er gebeurde......en toen zag ik het: Ze ging hangen als ze één van de drie  benen ging verzetten waar ze nog op stond....ze snapte gewoon nog niet dat als ik één van haar benen omhoog houd dat ze voor haar eigen  evenwicht de andere benen moet laten staan. Ze gebruikt dan mij als steun om een ander been te kunnen verzetten....best slim van haar... Voorbeeld 2: In een sessie coaching met paarden werkte een deelnemer de relatie met een klant uit. Er ontstond er een verbinding tussen de  deelnemer en het paard die erg broos was. Het viel mij op dat de deelnemer steeds erg ver voor het paard uit liep.”Voor de troepen uit” was zoals  ik het ervoer. De deelnemer ervoer deze situatie juist als weerstand bij het paard, bij de klant, die ging niet snel genoeg......De klant stelde zich als klant op en eiste haar positie als klant op....best slim van haar..... “Innoveren = doe iets met wat je waarneemt.”(maart 2012) Deze definitie is voor mij de kunst van de eenvoud.  “Gelukkig: Ik weet het nog niet.”(februari 2012) Je niet laten verleiden door verwachtingen over de toekomst, je niet laten regeren door angsten uit het verleden en niet vluchten in actie of denken  te weten.   Dat is makkelijker opgeschreven dan gedaan. De psychoanalyticus Erich Fromm schreef erover als de angst voor de vrijheid, Frits Perls schreef  erover in zijn Gestalt-theorie als de leegte na het afronden van de cirkel en Bert Hellinger schreef erover als het waarnemen vanuit het lege  midden (ontleent uit het Taoisme).   De hedendaagse aandacht voor “mindfulness” brengt veel mensen in contact met de praktijk van dit alles en nodigt uit het zijn in het heden te  verduren. Hier is echt wel lef voor nodig, maar het levert ook iets op. Door jezelf toe te staan, iets open te laten, geen beelden te creëren, maar  laten zijn wat is, ontstaat er veel ruimte.  Als coach is het kunnen creëren van deze ruimte en het vandaar uit waarnemen een belangrijke competentie. Maar ja als coach.....lekker  makkelijk, dan staat een ander centraal. Zelf en alleen voor mezelf deze ruimte creëren vind ik een stuk moeilijker, maar ik heb ook ontdekt dat het  me een hoop brengt. De sensatie van iets nog niet te weten, dat ook te laten zijn, (durven) te ervaren wat op je pad komt en daarop vertrouwen is  voor mij een echte belevenis. Heb jij die ervaring ook?  “Weg met de goede voornemens: waardeer wie je bent.”(januari 2012) In het filmpje van Derek Sivers( klik hier) is te zien dat de (eerste) volger van een initiator een cruciale rol speelt in het transformeren, van een wild  idee naar een succesvole, breedgedragen actie. Je ziet dat het initiatief en het koers zetten belangrijk zijn, maar dat het verbinden van dat initiatief  net zo goed een succesbepalende factor is. In dit filmpje is dat de tweede man. Je kan je afvragen wie nu eigenlijk hier het meeste leiderschap  vertoont, maar eigenlijk is dat geen relevante vraag. In de dagelijkse praktijk krijgt de eerste vaak het etiquette leider opgeplakt, terwijl deze leider  geen deuk in een pakje boter slaat als er niemand wat mee doet. Of zoals in het filmpje wordt gezegd "The first follower transforms a lone nut into  a leader ". Ik werd getriggerd door dit filmpje omdat ik in december een intervisie gesprek had waarin ik aangaf het beste te kunnen werken in een tandem,  waarbij de aanwezigheid van de ander mij enorme helpt ideeën te genereren, acties uit te zetten of verbinding in de breedte tot stand te brengen.   Eén van de grote waarde's van het intervisiegesprek was dat ik me bewust werd van enkel zelfoordelen die gebaseerd zijn op de  geïnternaliseerde verwachtingen van anderen. Eén van die zelfoordelen die aan de orde kwamen was dat ik vind dat ik eigenlijk veel vaker moet  zijn zoals de eerst man in het filmpje terwijl ik vaak ben als de tweede man in het filmpje. "Haal ik wel voldoende uit mezelf ?" knaagt het dan. Het  commentaar bij het filmpje helpt me het belang herinneren van doen waar je goed in bent en dat zelf waarderen.   Mijn goede voornemen voor 2012 los te laten dat ik alles moet kunnen (en weten! ) en te waarderen dat ik graag en goed in een tandem werk.  Eerdere maandmotto’s: Klik hier voor 2011 Klik hier voor 2010 Klik hier voor 2009 Klik hier voor 2008 en 2007 © Evelien Beentjes “Ook een oude jas, moet een keer vervangen.”(augustus 2012) Het fijne van een oude jas is dat ie bekend is, past en vertrouwd voelt. Oude kleren die lekker zit zijn vaak moeilijk om weg te doen. Toch verslijten oude kleren ook en tja dan moet er iets nieuws komen. Zo gaat het ook met websites. Deze zomer heb ik besloten mijn toch al wer 10 jaar oude website programma aan de kant te zetten en een nieuw pakket aangeschaft. Dat was even wennen.....even uit mijn website -comfort -zone ( en dat is heel goed voor je, zeggen coaches). En eerlijk is eerlijk het is allemaal weer lekker fris. “Soms ben je zelf je grootste criticus”(september 2012) Vrijdag 31 augustus, liep ik met Euffie, mijn fjordenpaard, op Learning Lane te wandelen. Iemand riep tegen mij “Jij kan ook alles”. Hij had mij de dag ervoor ontmoet in mijn rol als workshop-begeleider en nu zag hij dat hij bij mij ook terecht kon om kennis te maken met paardencoaching. Foto’s die door learninglane zijn gepubliceerd van de workshop coachen met paarden Automatisch riep ik terug,.....”nee hoor ik kan slechts twee dingen”. Helemaal niet waar natuurlijk, ik kan veel meer en uiteraard kan ik niet alles. Rare reflex natuurlijk om mezelf kleiner te maken dan dat ik ben. Natuurlijk was het antwoord “dank je” veel beter geweest. Dan zou ik het gelabeld hebben als compliment en het daarbij gelaten hebben. Ik hoorde het compliment wel, maar toch was mijn reactie “ho,ho, maak het niet te gek” nog sneller. Ik was naar learninglane gegaan omdat ik vind dat ik aan het programma kan bijdragen......dat ik wat te melden heb..........maar toen ik daarin onverhoeds werd bevestigd, werd het opeens heel erg spannend. Er kwam een automatische refelex, die gevoed wordt door een ondermijnende overtuiging. In coachingstrajecten is een eerst stap vaak het zien van je automatische refelexen, het kennen van je overtuigingen en daar dan vervolgens mee aan het werk gaan. Dat verbreedt je gedragsrepetoire en zorgt ervoor dat je jezelf niet zo vaak meer ondermijnt......tja en soms.....soms val je gewoon in een oud patroon. Het nare is dan je het weet het op het moment dat je in je valkuil stapt maar je hebt de beweging al in gang gezet, als in een cartoon............tja ik kan ook niet alles. Learning Lane is een 3-daags Zomerfestival voor én door professionals waar kennis delen centraal staat. Beginnende en ervaren professionals op het gebied van HRD, P&O, training, opleiding, coaching, organisatieontwikkeling en -advies kunnen kiezen uit een zeer gevarieerd aanbod van workshops, die door collega-professionals worden aangeboden. Ik was er twee dagen aanwezig één dag vanuit mijn functie binnen Ziekenhuis Gelderse Vallei om een workshop over het gebruik van appreciative inquiry te geven en één dag om deelnemers aan learninglane kennis te laten maken met coachen met paarden. Hiervoor heb ik Euffie meegenomen.        Jezelf neerzetten is het begin van effectieve samenwerking.”(oktober 2012)   In sessies met paarden coaching hebben diverse mensen de afegelopen periode als thema in gebracht dat zij moeite hebben zichzelf neer te zetten. Iemand gaf aan dat het effect daarvan is gebrek aan impact: Wat ze in een vergadering inbrengt lijkt niet te worden gehoord. Iemand anders gaf aan dat wat ze inbrengt niet lijkt te worden opgepikt. Ogenschijnlijk lijken deze verhalen opelkaar. Het effect lijkt het zelfde. In de spiegeling met paarden zie je echter dat het ene verhaal wel hetzelfde klinkt in "mensentaal" als het andere, maar dat het voor het paard dit totaal verschillende situaties kunnen zijn....en juist dat is en belangrijke toegevoegde waarde van paardencoaching. Het subtiele verschil tussen beide verhalen werd door het paard moeiteloos opgepikt. In het eerste geval lijkt het paard de deelnemer niet op te merken, terwijl in het andere geval het paard een weg kijkt van de deelnemer. In het tweede geval heeft hte paard de deelnemer dus weldelijk opgemerkt. In het eerste geval onstaat er betere samenwerking met het paard als de deelnemer zich duidelijker profileert terwijl in het tweede geval een meer open en afwachtende houding de samenwerking met het paard vebetert. Beide deelnemers hebben een issue met zichzelf neerzetten, en misschien zouden ze in en groep dezelfde feedback krijgen. Ten onrechte zoals het paard liet zien. “Kort door de bocht is soms de lange weg gaan.” (november 2012) Kort door de bocht kan een hoop wrijving opleveren, zoveel wrijving dat je sneller je doel had bereikt door iets meer tijd te nemen, en beter je wensen of je vewachtingen uit te spreken. Een sterke focus op de inhoud en een veronachtzaming van de effecten die je boodschap op de relatie heeft (het zgn betrekkingsniveau ) is vaak de oorzaak. Hoeveel aandacht je op dat betrekkingsniveau legt is voor veel mensen een hele puzzel. Sommige mensen vinden vooral de inhoud belangrijk, anderen zijn darentegen juist zoveel bezig op het betrekkingsniveau dat de inhoud van de boodschap onduidelijk wordt. Wat effectief is hangt ook af van de context van het gesprek. Valkuil is dat veel mensen een sterk patroon hebben en dus ongeacht de situatie veel nadruk op de inhoud dan wel veel nadruk op het betrekkingsniveau leggen. Je patroon overstijgen vergroot je effectiviteit.  Deze Liga reclame staat in Ede vlak bij mijn werk op een groot billboard, ik fiets daar ‘s morgen en ‘s avonds langs. In de december maand is het altijd donker als ik daar fiets. Een schitterde tekst, maar er helpt echt geen Liga tegen. ‘Omdat de dagen korter worden,  maar je agenda net zo vol blijft’ (december 2012) JPC Je Persoonlijke Coach