December 2014: Pas ik me aan of voer ik regie? Beide waarden namelijk die van me aanpassen als mede die van regie voeren heb ik in mijn opvoeding beide stevig meegekregen. De ene waarde vooral van de één, de andere waarde vooral van de ander. Kies ik er voor om me aan te passen of om juiste regie te voeren, voor mij een heel dagelijks dilemma. Totdat ik las over Machteld Huber. Zij is arts-onderzoeker en op zoek naar een dynamischer begrip van gezondheid. Zij omschrijft gezondheid als ”het vermogen van mensen om zich aan te passen en regie te voeren”. In termen van gezondheid begrijp ik dat meteen en zijn het helemaal geen twee onverenigbare dimensies……….Ik kan nu in plaats van me af te vragen of ik me aan pas of regie zeggen: “ik heb het vermogen om me aan te passen en om regie te voeren” Ik heb me kunnen aanpassen en regie voeren altijd als tegenstrijdig ervaren….ik heb er in mijnhoofd een paradox van gemaakt: een of-of situatie. Wat een ruimte om dit nu als een en-en situatie te ervaren. Dank aan Machteld. Snel op zoek naar andere paradoxen die ik zelf in stand houd. November 2014: Aan wat of wie ben je ontrouw als je je patroon verandert? Na 4 van de 5 dagen van de opleiding systemisch teamcoachen met paarden te hebben gevolgd, raak ik steeds meer thuis in het systemisch gedachtengoed. Bijna automatisch neem ik het systemisch perspectief nu mee in mijn onderzoek als coach naar waar de schoen nu eigenlijk precies wringt. Ordenings-, bindings- balans en bestemmings vragen ploppen op. Soms stel ik ze, soms niet. Als (ervaren) coach zijn er altijd zoveel vragen die zich aandienen dat het altijd kiezen is welke lijn je volgt. Vaak vraag ik of de coachee weet waar hij of zij een specifiek patroon heeft geleerd, welke functie het patroon heeft gehad. Als de coachee daar geen antwoord op heeft is de bovenstaande loyaliteitsvraag daarentegen soms pijnlijk makkelijk te beantwoorden door dezelfde coachee. Systemische vragen, ook bij coaching zonder paarden, ervaar ik als een welkome verdieping. Oktober 2014: Feedback is niet om in te slikken,maar om op te kauwen Feedback vragen en kunnen ontvangen is een belangrijke vaardigheid. Feedback trainingen zijn dan ook populair. Vaak worden de deelnemers aangemoedigd goed te luisteren naar de feedback. Dat is ook prima natuurlijk. Sommige mensen laten de feedback van zich afglijden en doen er niks mee. Anderen ervaren de feedback als informatie, waar ze wat mee kunnen. Ze gaan refelecteren, kauwen er nog eens op en pakken er uit wat ze helpt. Ik kom in de coachingspraktijk ook vaak mensen tegen die de feedback die ze elders hebben ontvangen zonder kauwen hebben doorgeslikt. Ze ervaren de feedback als juist, zeker als ze hem al vaker hebben gehoord en gaan zich op de gewenste manier gedragen. Ze hebben als het ware de feedback zonder kauwen doorgeslikt. De feedback is dan niet getest en op met eigen beelden geinterpreteerd Soms zijn mensen hierdoor uit hun kracht geraakt. Soms hoor je dit aan de manier waarop iemand over zich zelf spreekt en soms duurt het even voor je het punt te pakken hebt als coach. Paarden hebben het daarentegen onmiddelijk door. Bijvoorbeeld je kan als feedback hebben gekegen dat je je grenzen beter moet bewaken.....maar het paard respecteert je grens. Of je hebt gehoord dat je onduidelijk bent, maar het paard doet precies wat je aangeeft......of....... Toch is er meestal wel een thema in de buurt van het feedbackyhema, degenen die je de feedback gaven hebben vaak wel en punt....maar welk punt precies....daar moet je even op kauwen. (Ook daar kan he paard bij helpen). September 2014 :Met doen waar je goed in bent kun je het meeste bijdragen Wageningse coaches hebben de handen in een geslagen om wijkcentrum de Buurtse Bocht, met dagbestedingsactiviteiten voor mensen met een verstandelijke beperking, financieel te ondersteunen. Happiness4all heeft het initiatief genomen op 13 september een coachdag te organiseren. Ik doe daar graag aan mee, niet in de laatste plaats omdat het mensen de gelegenheid biedt laagdrempelig gebruik te maken van een coachingssessie. Een initiatief waarbij je bijdraagt door iets te doen waar je goed in ben. Ik heb er zin. Voor meer informatie http://happiness4all.nl/zaterdag-13-september-coachdag-zin-in-werk  Augustus 2014 :Delen is vermenigvuldigen Tegenwoordig wordt er veel geschreven over kijken naar de wereld vanuit schaarste of kijken naar de wereld vanuit overvloed. Als je iets deelt wordt het meer zo is de gedachte. Dit is heel vanzelfsprekend als het gaat om kennis. Maar het gaat ook zeker op bij meer tastbare zaken. Ik heb recent een heel idyllisch weilandje gekocht...een leuk nieuwe plek voor paardencoahing. Het voelt heel rijk om dit stukje land te bezitten. Tegelijkertijd merk ik ook de behoefte anderen te laten delen in deze rijkdom. Ik heb hier vorm aanggegeven door een gastwei te starten. ik stel het weiland bechikbaar voor mensen die met hun paard of pony op trektocht of op vakantie willen. Delen voelt ook echt als vermenigvuldigen. Zie ook www.gastwei.nl Juli 2014: Grenzen bewaken is op afstand nee zeggen Deze vakantie liep ik ‘s morgens met de hond te wandelen in de Limburgse grensstreek. Op een achteraf weggetje passeerde ik de grens. Een duidelijke grenspaal en een bord dat mij toestond in Belgie met een trekker te rijden, te wandelen, paard te rijden en te fietsen. Eerder was ik in Nederland al en verbodsbord voor motorvoertuigen gepasseerd. Wel mooi vond ik het eigenlijk: Tijdig aangeven wat er niet mag zodat als je echt op de grens bent er alleen nog maar hoeft te worden aangegeven wat is toegestaan. Zouden we er goed aan doen altijd op deze manier te communiceren als we onze grenzen willen bewaken? Ik denk dat het antwoord ligt in de mate waarin we de verbodsborden die wij omhoogsteken gerespecteerd krijgen. Leren grenzen stellen vraagt van ons dat we leren respect afdwingen. Juni 2014: “In het verleden gebeurt niets meer” Eckhart Tolle Dat in het verleden niets meer gebeurt is tegelijkertijd geruststellend en angstaanjagend. Geruststellend omdat het er voor zorgt dat wat er gebeurt is in het verleden ligt en echt niet nu plaatsvindt. De tijd kan niet worden teruggedraaid. En dat maakt het ook weer angstaanjagend....je kan het verleden niet meer terug draaien.....en toch hoeveel energie kunnen we soms steken in malen over het verleden. Accepteren wat er was en je richten op de toekomst, makkelijker gezegd dan gedaan. Eckert Tolle schrijft erover. Mei 2014: Ontdekken wat verhult is laat je hart kloppen en je bloed sneller stromen Door naar je zelf te kijken kan je je zelf inzicht vergroten. Dat valt vaak niet mee want je kijkt met je eigen bekende blik naar jezelf en voor je het weet ben je in je eigen bekende cirkel beland. Door samen met iemand anders te kijken naar je eigen acties, gedrag en patronen doorbreek je die cirkel al weer makkelijker. Door je te laten spiegelen door een paard is het nog weer veel makkelijker. Ontdekken wat verhult is gaat dan vaak verbluffend direct. Best spannend: Je hart gaat er harder van kloppen en je bloed sneller stromen. En als je eenmaal hebt ontdekt wat verhult was ? ...... Dan blijft je hart harder kloppen en blijft je bloed sneller stromen omdat je hebt ontdaan van een versluiering April 2014: Leiderschaps cursus? koop een jong paard  O wat heb ik veel te leren....mijn jonge fjord Freyja daagt me aan alle kanten uit. Zij is inmiddels flink in haar kracht gekomen en is duidelijk de grenzen aan het verkennen...zeg maar rustig mijn grenzen. Was ik vorig jaar toen ze 3 was nog vanzelfsprekend haar leider, nu is dat echt anders. Kon ik vorige zomer nog rustig met haar wandelen, met kinderen op haar rug,nu is het wandelen aan de hand alleen al een hele belevenis.O hoe makkelijk is het dan om te denken dat ze eigenwijs, dwars of juist angstig is. Als coach die met paarden werkt weet ik natuurlijk wel beter: het zijn allemaal projecties van mij en het paard spiegelt alleen maar wat ik oproep. Het duurde even, maar de boodschap is overgekomen: Als ik nu ga wandelen met Freyja beschouw ik dat als een goed gesprek, een gratis leiderschapscursus die ik er zomaar bij krijg. Dat brengt mij in en andere energie, ik besef me dat ik er echt moet gaan staan en mezelf moet neerzetten. Ik ben er een meester in omdat weer snel te vergeten en dan ..ja dan rammelt Freyja vanzelf weer aan de deur. Maart 2014: Een paradox wordt een dilemma als je wil kiezen Een paradox is een (schijnbare) tegenstrijdigheid. Een paradox kan je benaderen als een of-of vraagstuk. Kies je voor het één of het ander. Een dilemma is geboren. Paradoxen kan je ook benaderen als een en-en vraaggstuk. Met een en-en benadering verruim je de mogelijkheden Februari 2014: Leven is leren Ik kan haast niet wachten tot het voorjaar is en ik weer buiten mijn paardencoachingssessies kan organiseren. Dit zijn keer op keer leuke en leerzame sessies gebleken, voor zowel  de coachee als voor mezelf. Nu ik inmiddels heel wat vlieguren heb gemaakt wil ik ook weer op een andere manier verder leren. Ik heb dan ook mezelf, en hopelijk in de toekomst ook de klanten van JPC, een heel mooi cadeau gegeven: In 2014 ga ik een 9 dagdelen tellend verdiepingsblok “systemische teamcoaching met paarden” volgen (bij bureau Wind). Ter voorbereiding word ik een paar keer per week door Freyja gespiegeld (Freyja is mijn fjordje die ik aan het beleren ben), lees ik veel en ben ik de omheinig aan het opknappen van mijn weitje waar ik de paardencoching doe. Alle drie heel leerzaam Januari 2014: Gelukkig heb ik een plan Als maandmotto februari 2012 koos ik “Gelukkig:ik weet het nog niet” het ging over mindfullness en het heden kunnen verduren. Ik sloot af met “De sensatie van iets nog niet te weten, dat ook te laten zijn, (durven) te ervaren wat op je pad komt en daarop vertrouwen is voor mij een echte belevenis” en ja dat is ook gebleken. Ik heb twee maanden later een jong paard (Freyja) gekocht door te durven vertrouwen op wat op mijn pad kwam. Fantastisch was dat. Maar er kwam nog meer op mijn pad. Mijn moeder en mijn partner werden allebei eind 2012 gediagnosticeerd met kanker. Mijn moeder is inmiddels overleden en mijn partner is geopereerd, bestraald en heeft chemo gehad. Ze heeft het overleefd en is nu nog steeds herstellende. Zelf heb ik longembolieën gehad begin 2013 en ik ondervind daar nog steeds de restschade van. MIjn vertouwen in eigen lijf en gezondheid kreeg een forse knauw. Mijn o zolang al bij ons zijnde super gezonde en fitte, maar hoogbejaarde paard (Euffie) overleed ook nog eens in 2013. Inderdaad, gelukkig wist ik niet dat dit allemaal op mijn pad zou komen en heel 2013 zou domineren. Ik moest het heden verduren en er was geen ontsnappen aan. Ik wilde vaak helemaal niet in het heden zijn, maar de dag van morgen was vaak zo ongewis dat er niets anders restte dan in het heden te zijn. Ik kon, durfde en wilde op een gegeven moment niet meer vooruitkijken. Ik kon, durfde en wilde niet meer plannen. .............en toch na verloop van tijd kreeg ik weer een lijntje naar de toekomst. Dit anker in de toekomst mocht er weer zijn en daarmee was het er ook weer. En nu, nu heb ik weer plannen. “Ik kan haast niet wachten tot.....”, wat een heerlijk gevoel is dat. Ik heb weer plannen. Over de plannen voor JPC volgende maand meer ....alhoewel ...ik kan haast niet wachten tot........... Klik hier voor de motto’s uit 2013 Archief maandmotto’s 2014 JPC Je Persoonlijke Coach